Jak Leczyć Bulimię, Zaburzenia Jedzenia

Zdjęcie
Dodano dnia 27.02.2014

Specyfika Zaburzeń Jedzenia - "Żarłocznośc Psychiczna"

Zaburzenia jedzenia należą do dość specyficznych, głównie z tego powodu, że nie można całkowicie odciąć się od tego, co jest źródłem problemów.
Każde inne uzależnienie wydawać by się mogło łatwiejsze do leczenia, zwłaszcza w myśl zasady „co z oczu to z serca”. Innymi słowy, okres przebywania w ośrodku odwykowym jest często pierwszym krokiem do tego, by nabyć umiejętności radzenia sobie i wyrażania emocji za pomocą słów, a nie za pomocą np. używek. Trudniej jest w sytuacji, gdy oprócz nauki wyrażania emocji należy poradzić sobie z niekontrolowanymi napadami obżarstwa, które w wielu przypadkach rozpoczynają się dość niewinnie. W bulimii bowiem problem dotyczy ilości oraz tego, co następuje po konkretnym napadzie jedzenia.

Objawy Bulimii

fizyczne:

  • zmęczenie,
  • ospałość,
  • bóle głowy,
  • sucha skóra,
  • uszkodzenie szkliwa zębów,
  • opuchlizna twarzy i policzków,
  • podrażnienie przełyku,
  • refluks,
  • zgaga,

psychiczne:

  • niepokój,
  • zły nastrój,
  • niechęć do własnej osoby,
  • poczucie wstydu i upokorzenia,
  • stany depresyjne,
  • uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.


Typy Bulimii


Osoby cierpiące na bulimię bardzo często przejadają się, a następnie starają się skontrolować swoje ciało. Odczuwają głód nawet bezpośrednio po najedzeniu się. Niepokój, nuda, stres oraz uczucie przykrości wywołują napady obżarstwa. Przeżywają dni „dobre”, gdy nie czują przymusu objadania się i „złe’, gdy nie mogą powstrzymać łaknienia. Można wyróżnić dwa typy bulimii:

  • przeczyszczający – w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów, używanie środków przeczyszczających, diuretyków, lewatywy,
  • nieprzeczyszczający – w którym po napadzie jedzenia dominuje ścisłą dieta (często głodówka) lub wykonywanie wyczerpujących ćwiczeń fizycznych.


Główne Mechanizmy Zaburzeń Jedzenia - Zaprzeczenie

Pomimo wiedzy dotyczącej przebiegu tego zaburzenia, osoby chore na bulimię zaprzeczają temu, co się dzieje z ich ciałem i psychiką. Zaprzeczenie bywa częstym mechanizmem obronnym, w tej sytuacji polegającym na tym, że chore osoby mają świadomość tego, co robią, ale twierdzą że kontrolują objawy lub uważają, że to, co robią z własnym ciałem wcale nie jest chorobą. Pochłaniają gigantyczne porcje jedzenia (potrafią zjeść nawet 4-5 porcji zwykłego posiłku, na przemian ze słodyczami, innymi przekąskami, przyznają, że taka ilość jednorazowego posiłku mogłaby wystarczyć im na kilka dni), prowokują potem wymioty, przeczyszczają się za pomocą różnych środków farmakologicznych, stosują bardzo intensywne ćwiczenia fizyczne – czasem jest to wybrany sposób, czasem osoba stosuje je wszystkie naprzemian. Gdy dochodzi do spadku masy ciała i płynącego z niego zadowolenia, trudno jest uświadomić sobie, że to, co ma miejsce w zachowaniu i emocjach jest chorobą.

Mechanizm Kontroli

Drugim ważnym mechanizmem występującym w bulimii jest poczucie kontroli :

  • nad własnym ciałem („potrafię utrzymać uzyskaną wagę”), 
  • nad objawami  („jeśli tylko zechcę, mogę przestać wymiotować, przeczyszczać się”), 
  • nad innymi  („cokolwiek mówią, ja wyglądam świetnie, będę robić co zechcę, inni mają spełniać moje oczekiwania”). 

Kontrola wyrażana jest także w postaci silnej tendencji do bycia idealnym w każdej sferze życia – w szkole, w pracy, w relacjach, w wykonywanych czynnościach, w realizowaniu pasji. Osoby chore na bulimię często w pewien sposób funkcjonują na granicy rzeczywistości, mając nierealistyczne (niemożliwe do spełnienia) oczekiwania wobec siebie i innych, w sytuacji konfrontacji czują się nieszczęśliwe, nie rozumiane przez innych, mało ważne. W efekcie prowokują do odrzucenia przez ważne dla nich osoby lub same się od nich odwracają.

 

Oprócz tego, co dzieje się na zewnątrz, czyli w zachowaniu, w bulimii mamy do czynienia z częstymi wahaniami nastroju – od zadowolenia płynącego z poczucia kontroli i ulgi po wypróżnieniu, przez pustkę w okresach pomiędzy wypróżnianiem a objadaniem się, do poczucia winy po kolejnym napadzie jedzenia. Ponadto występują objawy o charakterze depresyjnym, czyli spadek zainteresowań, brak poczucia sensu życia, ograniczenie relacji z innymi, bywa że myśli samobójcze, kłopoty ze snem (bezsenność), rozdrażnienie, a także różnego rodzaju uzależnienia (od leków, środków przeczyszczających).

Jak Leczyć Bulimię 

Objawy osiowe bulimii, sposób funkcjonowania osoby chorej, jej schemat tworzenia i utrzymywania relacji z innymi, stosunek do własnej osoby, wewnętrzny świat przeżyć – wszystko to pokazuje, że bulimia jest chorobą wymagającą kompleksowego i długoterminowego leczenia. Taka forma pomocy polega na regularnym monitorowaniu stanu zdrowia i fizycznych parametrów, ustaleniu leczenia farmakologicznego przez lekarza psychiatrę oraz na regularnej psychoterapii indywidualnej lub innej formie terapii, w zależności od indywidualnej sytuacji. Zwykle nie jest to łatwa droga, gdyż wymaga od pacjenta zaangażowania w pomoc samemu sobie, jednak tylko w taki sposób może wypracować nowy, korzystny dla siebie sposób funkcjonowania z samym sobą i z innymi ludźmi.

Silny mechanizm kontroli w bulimii pokazuje, że często to zaburzenei dotyka osoby mające dość trudne, traumatyczne doświadczenia  w dzieciństwie związane z chorobą alkoholową rodzica/rodziców. Nie jest to regułą, jednak w terapii często ten obszar się odsłania. Osoby z syndromem DDA lub DDD mają dość trudne doświadczenia w obszarze braku poczucia bezpieczeństwa, ich przeszłość często była nieprzewidywalna, stąd bulmia w wieku dorosłym może stanowić substytut kontrolowanego obszaru, co z kolei jest złudne i na tym właśnie polega problem. Ten aspekt pokazuje, że pacjenci, którzy chcą się dowiedzieć, jak leczyć bulimię, często muszą się zmierzyć z o wiele szerszym, skomplikowanym procesem, dotykającym wielu trudnych obszarów życia.

...........................................................................................................................................................................
Jeśli na podstawie wyżej opisanych sytuacji zauważasz u siebie objawy bulimii, stosujesz radykalną dietę z naprzemiennymi napadami żarłoczności, stosujesz sposoby przeczyszczania się po napadzie jedzenia - umów się na konsultację, postaram się jak najlepiej pomóc Ci uporządkować to, co na tym etapie zawiłe i trudne.

Opinie o tym artykule
  • tere napisał: Dodane 13.09.2014
    Tak tak ja to wszystko doskonale wiem.Latwo powiedziec ale zrobic, dla mnie nie mozliwe.Od marca tkwie w blednym kole.Dzien w dzien obrzeram sie i wymiotuje godznami.Jedynie kiedy jestem w pracy nie moge tego robic.Jestem wykonczona i slaba.Tak bardzo bym chciala porozmawiac.Nie mam nikogo.Tu nie ma specjalistow.Choruje prawie 17 lat.To sie nie skonczy.
  • Barbara Michno-Wiecheć napisał: Dodane 15.09.2014
    W takiej sytuacji, jeśli objawy są dość intensywne i powodują, że coraz gorzej się Pani czuje, warto rozważyć podjęcie leczenia na oddziale. Wszystko zależy od Pani obecnego stanu, którego nie sposób ocenić przez internet.
  • Sylwinka napisał: Dodane 22.05.2019
    Ja jestem alkoholiczką i jestem DDA,od "zawsze"pracuję nad figurą,nie piję alkoholu ale bulimia sprawia że nie chce mi się wstawać,kiedy są te dobre dni, czuję się o wiele lepiej i myślę że to może już za mną znienacka pojawia się głód albo czasem nie jestem tak głodna a mimo to obzeram się i natychmiast wymiotuję. Staje się to nie do zniesienia Często chcę mi się płakać. Codziennie z tym walczę, czuję się z tym problemem sama,nikt o tym nie wie.Tylkoja. Pomóżcie jeśli potraficie. Sylwia ☀️
  • Barbara Michno-Wiecheć napisał: Dodane 22.05.2019
    Pani Sylwio, przede wszystkim ważne jest, aby mogła Pani podjąć odpowiednie leczenie. Pomoc na forum może być jedynie wskazówką, podpowiedzią. Uważam, że w Pani sytuacji najpierw powinna się Pani zgłosić do lekarza psychiatry, aby ocenił Pani stan psychiczny, ponieważ niewykluczone, że mogą Pani towarzyszyć zaburzenia depresyjne. W razie konieczności lekarz ustali odpowiednie leczenie farmakologiczne i oceni, na jakim jest Pani etapie uzależnienia. Lekarz psychiatra może skierować Panią na terapię uzależnień (jeśli zachodzi taka potrzeba) lub na psychoterapię zaburzeń jedzenia - to już zależy od Pani rozmowy z lekarzem, od Pani stanu. Pani problemy są poważne i wymagają specjalistycznej, kompleksowej pomocy w wyżej opisanej formie.
Dodaj własną opinię
Zaloguj się aby dodać opinię